miércoles, 30 de abril de 2008

Da quedada

Estimados colegas, coa visita da Marinha organizamos quedada. Para os que esteades en Compostela vémonos as 20.30 no Atlántico. A xuntanza promete.

miércoles, 23 de abril de 2008

Para o traballo

AS PERSONAXES TEÑEN QUE ESTAR AÍ PARA ALGO.

Nada máis simple e nada máis complexo. Ata o momento as nosas personaxes figuraban (e elixo o termo conscientemente) no relato para servir de mero medio de transporte á nosa benquerida ovella. Eran pouco máis que unha mochila. Así que pensamos en facer unha historia para cada unha delas; unha trama na que a ovella fose o detonante dun conflicto (ou proceso) latente. E atopamos un motivo para cada acto....( se cando lle damos á cabeza....)


ACTO 1. DUBLIN. CONFLICTO LABORAL.

Nas anteriores sesións acordaramos que un dos dependentes da tenda de agasallos lle daba a ovella á rapaza portuguesa porque o estado de conservación do animal facía imposible que alguén o mercara. Tamén falaramos de que a situación laboral dos empregados era bastante lamentable e comentaramos que tiñan que manter unha conversa para poder amosar algo do que é o gaélico. Pois ben, todo isto resúmese no seguinte.

Cando a rapaza entra na tenda o encargado (ou propietario) e un dos empregados están discutindo en voz baixa sobre da situación laboral do segundo e a súa maneira de levar a tenda. Interrompen e retoman a rifa constantemente, parando cando son solicitados por algún cliente ou o traballo lles esixe centrar a atención noutra cousa, e volvendo ó tema xusto despois. Nun deses momentos de pausa o empregado acode a recoller o boneco tirado no chan, e vendo o suxo que está lévao cara a caixa. Daquela a ovella pasa a centrar a discusión. O encargado considera que se pode poñer á venda canda as outras, que calquera guiri a compraría anque estea chea de merda e que non hai máis voltas de darlle. Suxire, en último termo, reducir o prezo do obxecto.
O empregado bótalle en cara a racanería e, facendo caso omiso do que lle di, regálalle a ovella á rapaza.
Cando a portuguesa sae toda contenta co seu bonequiño volvemos á tenda para asistir ao remate da discusión, na que o puteado empregado despois de espetarlle na cara ao encargado todo canto pensa del, abandona o traballo e vaise.

ACTO 2. LISBOA. CONFLICTO FAMILIAR.

Neste punto as nosa personaxes son a portuguesa (19?) e o seu irmán pequeno (8?). Máis que falar, esta xentiña rifa. Rifan por todo. E unha das razóns polas que rifan cando o noso ollo repara neles é a ovella. O rapaz quere xogar co boneco. Non porque teña especial interese no xoguete, no bonitiño que é e no suaviño que parece, senón porque devece por facer rabear a súa irmá. Como a irmá non llo deixa, o rapaz ( que doutro xeito nunca tería reparado nunha ovelliña de peluche con pinta cándida e mesmo ñoña) non pensa noutra cousa que roubarlla. E a irmá non é que lle teña un afecto especial a ese obxecto que lle deron de casualidade, senón que basta que seu irmán queira unha cousa para que ela se afane en negarlla, así que inventa unha historia sobre a importancia que o bicho ten para ela e os sentimentos e recordos que lle reporta.
A cousa complícase cando o rapaz rouba a ovella e a leva canda si ao parque. Faino para que a irmá sufra cando non a atope e pase toda a tarde mirando por ela. Pero trala improvisada partida de fútbol (que para evitar presencia de pequenos pode ser unha pachanga a dous), o boneco pérdese e o plan cháfase. Xa non pode volverlle o xoguete á súa irmá. Así que arrepentido pola trasnada e temeroso das consecuencias pasa a tarde no parque na procura da ovella. Namentres o boneco é recollido polo peregrino faise noite, e vemos que a irmá preocupada acode ao parque en busca do pequeno. Cando o atopa,
cabizbaixo e mesmo choriñento, réstalle importancia ao asunto, dalle bicos e bicos e apertas e lévao para a casa algo máis contento.



ACTO 3. SANTIAGO. CONFLICTO AMOROSO.


O peregrino que colleu a ovella é un rastafari perroflauta deses que gastan pais con Mercedes y que se enrollan con el mundo. Vamos, que es un pijo que va de bohemio pero, aínda así, bo rapaz. O caso é que tira cara Santiago na procura dunha moza que coñeceu no Festival de Paredes de Coura (ou noutro calquera que se faga en terras portuguesas e teña sona internacional).
Á súa chegada a Santiago, previo paso por algunha das rúas recoñecibles da cidade, vai directo cara un bar do que lle falou a tipa nas súas conversas baixo a noite estrelada (esto sabémolo porque o tipo fala coa ovella de corrido e pouco a pouco imos coñecendo a historia do rapaz e da súa aventura). Como localización ben valería a terraza do Bartolo, lugar típico que non tópico da vida compostelana. Namentres a espera (á rapaza, digo) o perroflauta mantén o soliloquio coa ovella e vemos pasar as xentes de Compostela, escoitamos as súas conversas, o noso idioma, e facemos un retrato da cidade. Pero cando chega, ( a rapaza, digo) tralos pertinentes saúdos e agarimos empeza a contarlle a historia da ovella. En fin... o que el matinou como historia da ovella. Unha filosofada sobre a liberdade, a pertenza de cadaquén a un lugar que é o mundo, e a necesidade de devolver ao bicho ao seu lugar de procedencia, que non pode ser outro que o campo, salvaxe e libre. Vaia que o pretende o cativo é levar a ovella e máis a rapaza "á horta".
O periplo finaliza no lugar coñecido en Santiago como "Selva Negra" , un paradisiaco e exótico ( jijiji) verxel a poucos metros da cidade, onde a parella disfruta da natureza e os seus instintos e a ovella do seu instinto e da natureza.

FIN.


Corolarios.

.- Anotei so o que acontece agora ás personaxes. O que matinaramos para a ovella sigue como estaba. (Salvo, evidentemente, o acto III que mudou completamente)
.- O Xavier comprometeuse a levar unha recua de ovellas , propiedad del señor Manolo, á Selva Negra. (Mamaíña, a ver se a contamos)
.- A Marta propuxo que a namorada santiaguesa fose unha das rapazas que acompañan á portuguesa en Dublín. Asi, a historia tornaría cíclica e xustificaríase que o rastafari (neste caso, eles dous) comezase a matinar na historia desa ovella xa coñecida pola rapaza. Este é un dos temas para o debate. Nunha historia de coincidencias e encontros fortuitos, esta última volta pode resultar fortuita de máis.

miércoles, 9 de abril de 2008

ojalá que te vaya bonito....

A nosa actriz (deberiamos buscarlle un nome) olla dende a fiestra as rúas da Compostela sen xente. E seduce á cámara con eses olliños tristeiros que conquistaron ao Vogler.
Está agardando que os deuses lle escriban a historia para poder ter un destino e un camiño polo que ir tirando.


A aventura comezou. A viaxe do heroe.

Mensaxe institucional da coordinadora

boomp3.com

martes, 8 de abril de 2008

A VIAXE DOS HEROES.


...a kelly family e o master& commander foron os nosos GARDIANS DO UMBRAL que nos fixeron ir pa diante e espabilar!
fomos capaces de e adaptarnos cun marxe de tempo minimo a todo tipo de cambios chafalheiros de ultima hora, e inda asi facer un trabalho como ten que ser!
Foi unha toda unha experiencia que vos agradezo e moitas lembranzas venhen a min neste momento...ASI QUE A CHUPAR DO FRASCO, tomade MOMENTO NOSTALXICO!!...
que sodes un equipazo!! (case como o supercompos no 93, só falta Caneda)
Profesionais!

Este grupo de intrépidos HEROES saiu adiante na misteriosa Eire,gracias a...

ós pichings de Mortal Komba... a que Martin é un survivor(algo innato)... Silvia unha guionista Heartbreaker (deixade que vaia o Chony a santiago,veredes!)... ás transmisións cifradas de Marta "El Topo"(que tamen se agobia ás veces)...e a que Olalla é en realidade Wonder Woman(desaparece pra salvalo mundo)...e moitos mais cousas que non vou ponher aqui!
Gusto da xente así, non hai trapalhada que vos bote atras!

Unha lembranza tamén para o santo MENTOR de pantalon de chandal, O chris Vogler.

Tamén coma esquecer ós nosos ALIADOS: Ricardo, Nuno, O Chony, Kitano o chino Yakuza, Kai alias Data ,Charlie Kauffman , Jason, Coco fotógrafar picture, a peidiera da Ester e a sua camada, o Paixao, Andreia e Francisco, e victor Mr.Penguin.

So me resta dicer moi orgulhosa...Que entren los guionistas...
y Miki Molina!
unha forte aperta con moito afecto, (e efecto):
A GITANELE.

Da despedida

Fixen o camiño de volta ao aeroporto nun taxi que me levou polas rúas que pasabamos a cotío e fun saíndo do Prodigi e de Dublín a golpe de flashback. Tomei conta de que a pegada destes días e destas xentes fora meirande do que agardara e sorprendeume descubrime nun sentimento de apego semellante á morriña que deixaba en min un rastriño de pena.

O taxista evitou (penso que intuitivamente) o New Media Technology College, para que as malas impresións quedaran á marxe. E a cidade á que nos cuspiran sen templanzas tornou máis fermosa cando a ollei dende fóra.

Reparei no aprendido e no tempo traballado e agradecín tervos atopado no camiño. Á fin non resultou nada mal.
Muito Obrigado e vaia esta guiness por vós.


Sláinte!

jueves, 3 de abril de 2008

mais o vogler non decepcionou


Foron moitas as sorpresas que atopamos na chegada. Os cuartos individuais e habitables, as premisas modificadas e intercambiables e unha escola-tapadeira de negocios e propositos (sinto os tiles pero e imposible atopalos neste teclado) ainda non descifrados.

Pero o Vogler entusiasmou, nos seus pantalois deportivos de pensar a carreira.

Polo momento esta a ser o punto de suxeccion das historias, da nosa historia e do prodigi en si.

Cun so dia de transcurso do curso (je) xa podiamos dicir que aprederamos algo.

Sintoo agora falar dende o outro cuarto. The call of the adventure.

Ai vou.