Para o traballo

AS PERSONAXES TEÑEN QUE ESTAR AÍ PARA ALGO.

Nada máis simple e nada máis complexo. Ata o momento as nosas personaxes figuraban (e elixo o termo conscientemente) no relato para servir de mero medio de transporte á nosa benquerida ovella. Eran pouco máis que unha mochila. Así que pensamos en facer unha historia para cada unha delas; unha trama na que a ovella fose o detonante dun conflicto (ou proceso) latente. E atopamos un motivo para cada acto....( se cando lle damos á cabeza....)


ACTO 1. DUBLIN. CONFLICTO LABORAL.

Nas anteriores sesións acordaramos que un dos dependentes da tenda de agasallos lle daba a ovella á rapaza portuguesa porque o estado de conservación do animal facía imposible que alguén o mercara. Tamén falaramos de que a situación laboral dos empregados era bastante lamentable e comentaramos que tiñan que manter unha conversa para poder amosar algo do que é o gaélico. Pois ben, todo isto resúmese no seguinte.

Cando a rapaza entra na tenda o encargado (ou propietario) e un dos empregados están discutindo en voz baixa sobre da situación laboral do segundo e a súa maneira de levar a tenda. Interrompen e retoman a rifa constantemente, parando cando son solicitados por algún cliente ou o traballo lles esixe centrar a atención noutra cousa, e volvendo ó tema xusto despois. Nun deses momentos de pausa o empregado acode a recoller o boneco tirado no chan, e vendo o suxo que está lévao cara a caixa. Daquela a ovella pasa a centrar a discusión. O encargado considera que se pode poñer á venda canda as outras, que calquera guiri a compraría anque estea chea de merda e que non hai máis voltas de darlle. Suxire, en último termo, reducir o prezo do obxecto.
O empregado bótalle en cara a racanería e, facendo caso omiso do que lle di, regálalle a ovella á rapaza.
Cando a portuguesa sae toda contenta co seu bonequiño volvemos á tenda para asistir ao remate da discusión, na que o puteado empregado despois de espetarlle na cara ao encargado todo canto pensa del, abandona o traballo e vaise.

ACTO 2. LISBOA. CONFLICTO FAMILIAR.

Neste punto as nosa personaxes son a portuguesa (19?) e o seu irmán pequeno (8?). Máis que falar, esta xentiña rifa. Rifan por todo. E unha das razóns polas que rifan cando o noso ollo repara neles é a ovella. O rapaz quere xogar co boneco. Non porque teña especial interese no xoguete, no bonitiño que é e no suaviño que parece, senón porque devece por facer rabear a súa irmá. Como a irmá non llo deixa, o rapaz ( que doutro xeito nunca tería reparado nunha ovelliña de peluche con pinta cándida e mesmo ñoña) non pensa noutra cousa que roubarlla. E a irmá non é que lle teña un afecto especial a ese obxecto que lle deron de casualidade, senón que basta que seu irmán queira unha cousa para que ela se afane en negarlla, así que inventa unha historia sobre a importancia que o bicho ten para ela e os sentimentos e recordos que lle reporta.
A cousa complícase cando o rapaz rouba a ovella e a leva canda si ao parque. Faino para que a irmá sufra cando non a atope e pase toda a tarde mirando por ela. Pero trala improvisada partida de fútbol (que para evitar presencia de pequenos pode ser unha pachanga a dous), o boneco pérdese e o plan cháfase. Xa non pode volverlle o xoguete á súa irmá. Así que arrepentido pola trasnada e temeroso das consecuencias pasa a tarde no parque na procura da ovella. Namentres o boneco é recollido polo peregrino faise noite, e vemos que a irmá preocupada acode ao parque en busca do pequeno. Cando o atopa,
cabizbaixo e mesmo choriñento, réstalle importancia ao asunto, dalle bicos e bicos e apertas e lévao para a casa algo máis contento.



ACTO 3. SANTIAGO. CONFLICTO AMOROSO.


O peregrino que colleu a ovella é un rastafari perroflauta deses que gastan pais con Mercedes y que se enrollan con el mundo. Vamos, que es un pijo que va de bohemio pero, aínda así, bo rapaz. O caso é que tira cara Santiago na procura dunha moza que coñeceu no Festival de Paredes de Coura (ou noutro calquera que se faga en terras portuguesas e teña sona internacional).
Á súa chegada a Santiago, previo paso por algunha das rúas recoñecibles da cidade, vai directo cara un bar do que lle falou a tipa nas súas conversas baixo a noite estrelada (esto sabémolo porque o tipo fala coa ovella de corrido e pouco a pouco imos coñecendo a historia do rapaz e da súa aventura). Como localización ben valería a terraza do Bartolo, lugar típico que non tópico da vida compostelana. Namentres a espera (á rapaza, digo) o perroflauta mantén o soliloquio coa ovella e vemos pasar as xentes de Compostela, escoitamos as súas conversas, o noso idioma, e facemos un retrato da cidade. Pero cando chega, ( a rapaza, digo) tralos pertinentes saúdos e agarimos empeza a contarlle a historia da ovella. En fin... o que el matinou como historia da ovella. Unha filosofada sobre a liberdade, a pertenza de cadaquén a un lugar que é o mundo, e a necesidade de devolver ao bicho ao seu lugar de procedencia, que non pode ser outro que o campo, salvaxe e libre. Vaia que o pretende o cativo é levar a ovella e máis a rapaza "á horta".
O periplo finaliza no lugar coñecido en Santiago como "Selva Negra" , un paradisiaco e exótico ( jijiji) verxel a poucos metros da cidade, onde a parella disfruta da natureza e os seus instintos e a ovella do seu instinto e da natureza.

FIN.


Corolarios.

.- Anotei so o que acontece agora ás personaxes. O que matinaramos para a ovella sigue como estaba. (Salvo, evidentemente, o acto III que mudou completamente)
.- O Xavier comprometeuse a levar unha recua de ovellas , propiedad del señor Manolo, á Selva Negra. (Mamaíña, a ver se a contamos)
.- A Marta propuxo que a namorada santiaguesa fose unha das rapazas que acompañan á portuguesa en Dublín. Asi, a historia tornaría cíclica e xustificaríase que o rastafari (neste caso, eles dous) comezase a matinar na historia desa ovella xa coñecida pola rapaza. Este é un dos temas para o debate. Nunha historia de coincidencias e encontros fortuitos, esta última volta pode resultar fortuita de máis.